دوستان عزیزم؛

در این مدت به کرات دیدم که جمع کثیری از شما نمی‌تونستین برایِ نوشته‌هایِ من کامنت بذارین. این ماجرا خیلی برام اذیت‌کننده بوده. اصولاً بزرگترین حسن بلاگ‌نویسی این‌ئه که نویسنده می‌تونه بلاواسطه با نظراتِ خواننده‌هاش آشنا بشه. می‌تونه تأثیری رو که گذاشته ببینه و از خواننده‌هاش تأثیر بگیره. از این نظر من بلاگ‌نویسی رو حتی از کتابی که چاپ می‌شه باارزش‌تر می‌دونم. بلاگ جایِ خودنمائی نیس. بلاگ جایِ فخرفروشی نیس. بلاگ جایِ ریدمون نیس. بلاگ جائی‌ئه که توش تعامل به‌وجود می‌آد. باید قدرِ بلاگامون رو بدونیم.

   همونطور که من حق دارم بنویسم، بقیه هم حق دارن نظر بدن. و وقتی این رابطه ارزش پیدا می‌کنه که - به قولِ روباهِ شازه کوچولو - ما همدیگه رو اهلی کرده باشیم. یعنی یه فرقی بینِ خودمون و هزاران آدمِ دیگه‌ای که تو این دنیا زندگی می‌کنن قائل شده باشیم. به خاطرِ همین ارزشی که شما همیشه برام داشته‌ین، از این به بعد اینجا می‌نویسم. می‌نویسم تا راحت‌تر نظر بدین.

   خواننده‌هایِ خاموشِ خوشگل، بیدار شین. ما نیاز به تعامل داریم.

  
نویسنده : هـ. ز.ز. ; ساعت ۱٢:٠۳ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۱٧ فروردین ،۱۳۸٩
تگ ها : شخصی