آخر عاقبتِ نامزدبازی

ساعت از شش و نیمِ عصر گذشته. تتمه بچه‌ها هم می‌رسند. می‌رویم تو. من آن جلوترک باید بنشینم. دو نمایشنامه‌ام نامزد شده. نامزدها هم که باید در خطِ مقدم باشند.

   یک هفته با خودم زمزمه می‌کردم که وقتی رفتم رویِ سن، چه بگویم؟ آخرش به اینها رسیدم: «خواهش می‌کنم یک دقیقه سکوت و قیام کنیم، برایِ او که در پرولوگ جان داد به نمایشِ ما. برایِ او که نشانه بود، آیه بود، یعقوبِ بروایه بود.» و یعقوب همین پارسال شهید شده بود؛ شـنبه خـونین. سیِ خرداد. محمــد رحمــانیان آن روزها در «اعتمادِ ملی» نوشت: «یعقوب، تو در پرولوگ (مقدمه نمایشنامه) مردی...» و من فکر می‌کردم که یعقوب در پرولوگ به نمایشِ ما جان داد. که نشانه‌ای بود برایِ ما. و «روزگارِ عقیم» نمایشنامه آن روزها بود. نمایشنامه‌ای که داوران را به قولِ خودشان «تکان» داده بود. آنها هم جسارتِ انتخابش را داشتند. جسارتِ حضورِ نغمه سبزِ من بر رویِ صحنه‌ها. نمایشنامه‌ای را که کسی نخواهد خواند، آنها خوانده بودند. دردِ من همراهشان کرده بود. پیهِ جایزه گرفتنش را هم به تنشان مالیده بودند. قرار بود «روزگارِ عقیم» جایزه بگیرد تا این روز در تقویمِ تاریخِ هنرِ این مملکت ثبت شود: روزِ پیروزیِ فکر بر دگم‌اندیشی؛ روزی که جسارتِ یک عده بی‌ادعا بر ترسِ قدرتمدارانِ پرادعا پیروز شود.

   رفتم تو. نشستم کنارِ یک عده مهمانِ اجنبیِ جشنواره. جایزه اول مربوط به بخشِ ترجمه و تألیفِ مقاله بود، به نامِ دکتر ناظرزاده کرمانی. جایزه بزرگ عیان شد: جایزه نمایشنامه‌نویسیِ زنده‌یاد اکــبرِ رادی. در حینِ خواندنِ نامِ نامزدها، لطفِ حضار خجالتم داد که صدا می‌زدند نامم را. به نمایشنامه «کنترپوان» امیدی نداشتم. می‌دانستم جایزه‌ای هم اگر باشد، از آنِ «روزگارِ عقیم» خواهد بود. نبود. جایزه نفرِ سوم به کسی رسید که نامش یادم نیست. دومی به «کنترپوان». رویِ صحنه که می‌رفتم، پایم به پله گیر کرد. زمین نخوردم. جماعت مثلِ ورزشگاهی که توپِ مهاجمشان به تیرک خورده باشد، آه کشیدند که مبادا بیفتم. نیفتادم. انتظارِ جایزه برایِ «کنترپوان» را هم نداشتم. دست و پایم همان‌وقت بود که گم شد. جمله‌هایِ یعقوب از یادم رفتم. آمدم پائین. فقط مانده نامِ جایزه اول را بگویند. من منتظرم. «روزگارِ عقیم» حتما برنده است. این بار باید جمله‌هایِ یعقوب را می‌گفتم. مجری نامِ پرشـینِ نواب را صدا زد. من ماندم. رسماً واماندم.

   آمدم بیرون. حسـینِ مهکام را دیدم. «هومن جان به خدا شرمنده‌ام. امروز معلوم نیست در دبیرخانه چه اتفاقی افتاده که نامِ تو را حذف کردند. انتخابِ اولِ ما «روزگارِ عقیم» بود.» نادرِ برهـانی را پیدا نمی‌کنم. زنگ می‌زنم به او. قاتی کرده: «مگر می‌شود رأیِ ما را عوض کرده باشند؟ این انتخابِ ما نبود.» و من نمی‌دانم اگر برایِ دبیرخانه معذوریتی در بابِ برنده شدنِ «روزگارِ عقیم» بود، چرا نامزدش کردند؟ چرا اگر جایزه اول را به آن ندادند، اقلاً به «کنترپوان» ندادندش؟ برگه‌هایِ تقویمِ ما پر است از آراءِ به یغمارفته. پر از دروغ. تقویمِ ما تابِ روزهایِ پرشکوه را ندارد.

   مراسم را نیمه‌کاره رها کرده‌ام. در و دیوارِ تالارِ وحدت آزارم می‌دهد. رفقا می‌گویند: «تو از نظرِ ما اولی.» و این جمله نمک می‌پاشد به زخمم...

پیوست: عکس‌هایِ اختتامیه به روایتِ خبرگزاریِ مهر. من هفتمی هستم از بالا:

http://mehrnews.com/fa/newsdetail.aspx?NewsID=1079143

/ 32 نظر / 23 بازدید
نمایش نظرات قبلی
میخک سفید

دِ پسر تو یادت رفته اینجا کجاست؟! خوب اگه جایزه رو می گرفتی که رسما معلوم بود کارت درست نبوده . چون توی این جنگلی که اسمش ایرانه ، وقتی کسی جایزه می گیره که یا کارش در حد شعور همون بالا دستیاست یا نوچه و پاچه خوار.... من جا تو بودم خوشحال هم می شدم توی این مملکت با این اوضاع و سطح بی فرهنگی اول نشدم. چون یعنی کارم همونی بوده که اونها می خواستند. چیزی که اینها و طیق قواعد نهضت انتخاب می کنند در شان تو و "روزگار عقیمت" نیست.

میخک سفید

اینجا ایرانه.... هزار بار گفتم باید همه چیزش به همه چیرش بیاد.... خوب اگه روزگار عقیم و امثال اون انتخاب بشن که شک می کنی به این هردمبیل آباد اسـاسی.

شوکا

عمو خبرشون.غصه نخور غصه دار میشیم.روح اینا کلا 63% درک داره! لیاقت نویسنده به این خوش تیپی ندارن!آقا عکست خودش ته تاریخ سازه! یادت باشه:این نیز بگذرد...

ط نـ ا ز

مبارک باشه .. خودت رو هم ناراحت نکن .. ما کلا به بهار پر از حادثه عادت داریم

نیلو مورچه

هومن ! پست جدید بنویس توش بگو که خوبی ,بگو که آرومی ,بگو که دیگه عصبانی نیستی از اونا که وقتی آدم میخونه ته دلش شاد میشه ! باشه ؟! بنویس !!! [ماچ]

سمیه

با اینکه هنوز این افتخارو نداشتم که اجراهاتو ببینم و حتی خودتو..خیلی ناراحت شدم..ولی تبریک هم میگم..اینجور نامرد بازی عادی شده تو این مملکت..به عنوان کسی که تا دلت بخواد حقمو خوردن میگم...فهمیدمت قشنگ تو یه هنرمندی من افتخار میکنم واقعن بهت..از اینکه می شناسمت حداقل... تولدت هم مبارک هومن جان تو از بهترین هایی هستی که میشناسم هرچی آرزوی خوبه مال تو همیشه بهترین باشی

پری

مبارک باشه[لبخند]

مطبوعات زرد

جایی زندگی می کنیم که سرنوشت نور به دست سایه نوشته می شه عمو هومن به خدا

صفا

سلام حال همه ما خوب است ملالی نیست جز گم شدن گاه به گاه خیالی دور که مردم به آن شادمانی بی سبب می گویند با این همه عمری اگر باقی بود طوری از کنار زندگی می گزرم که نه زانوی آهوی بی جفت بلرز و نه این دل ناماندگار بی درمان قلمت به دل میشینه [دست]